Gorcumse gidsen in het zonnetje: door de ogen van Anna Baas
“Het mooiste moment? Als iemand zegt: dit wist ik helemaal niet.”
Aan de stadswallen van Gorinchem woont Anna Baas. Jarenlang stond ze voor de klas als docent verpleegkunde op het Da Vinci College. Lesgeven, mensen meenemen in een verhaal, kennis overbrengen. Het zit in haar.
Nu ze met pensioen is, heeft ze die passie op een andere manier voortgezet. Niet meer in een klaslokaal, maar buiten. In de stad.
Van docent naar stadsgids
Toen Anna met pensioen ging, kwam al snel de vraag: wat nu?
Via de oude VVV op de Groenmarkt raakte ze betrokken bij Gorinchem. Ze begon met de cursus Gorcumkunde, verdiepte zich in de geschiedenis en verslond boeken over de stad. Van “1000 jaar Gorinchem” tot allerlei andere historische verhalen.
“En toen dacht ik: hoe leuk is het om mensen hun eigen stad opnieuw te laten ontdekken?”
Dat bleek een schot in de roos. Inmiddels is Anna een vertrouwd gezicht als stadsgids, en weet ze als geen ander hoe je een groep meeneemt in een verhaal.
“Echte Gorcummers verrassen, dat blijft het leukst”
Wat ze het leukste vindt aan gidsen? De interactie. Het contact met mensen. De reacties onderweg. En vooral de momenten waarop inwoners van Gorinchem zelf verrast worden.
“Als iemand zegt: dit heb ik nog nooit geweten… ja, dat is echt leuk.”
Ook merkt ze dat mensen haar aanbevelen. Mond-tot-mond groeit haar publiek. En dat zegt eigenlijk alles.
Verhalen met een persoonlijke klik
Anna’s achtergrond in de zorg zie je terug in haar verhalen. Eén van haar favoriete plekken is het Gasthuisgangetje. Daar vertelt ze over hoe de zorg in de stad vroeger was georganiseerd.
Over oude mannen- en vrouwenhuizen. Over hoe mensen vroeger werden opgevangen. En hoe anders dat nu is.
Maar ze vertelt ook verhalen die je niet snel vergeet.
Zoals dat van Goeiemie, een vrouw uit de 18e eeuw die bekend stond als weldoenster. Ze zorgde voor anderen, hielp waar ze kon. Tot bleek dat ze levensverzekeringen op naam had gezet van tientallen mensen… en hen vervolgens met gif om het leven bracht.
En dan is er nog het verhaal van Anna Mûchen, de vrouw die als heks werd veroordeeld. Op de Grote Markt zou zij een vloek hebben uitgesproken: dat het in Gorinchem altijd zou regenen. Op het moment dat ze op de brandstapel stond, begon het te regenen.
“En kijk,” zegt Anna dan, “daar staat nu de fontein.”
Diezelfde fontein heeft nog meer betekenis. Zo werd hij geplaatst ter ere van de inhuldiging van Koningin Wilhelmina in 1898. En jaren later werd het een plek van herdenking na een tragische gebeurtenis in de stad, waarbij duizenden mensen samenkwamen voor een stille tocht.
Drie verschillende verhalen. Eén plek.
Een stad die leeft
Wat Gorinchem bijzonder maakt volgens Anna?
“Het is een kleine stad, maar er gebeurt zó veel.”
De combinatie van historie en ontwikkeling. Van monumentale panden en nieuwe gebieden. Van rust en levendigheid. Voor bezoekers, maar ook voor inwoners.
De titel “mooiste vestingstad van Nederland” helpt daar zeker bij. Net als recente aandacht door landelijke evenementen en ontwikkelingen. Gorinchem staat op de kaart.
En dat merkt ze ook tijdens haar rondleidingen.
Taal, humor en verbinding
Tijdens haar tours begeleidt Anna ook regelmatig Duitse groepen. Soms gaat er wel eens iets mis in de taal, en juist dat zorgt voor leuke momenten.
“Dan moet iedereen lachen,” zegt ze. “En vinden ze het alleen maar mooi dat je het probeert.”
Met haar achtergrond en gevoel voor taal weet ze altijd verbinding te maken. Of het nu in het Nederlands of Duits is.
“Je mag trots zijn op deze stad”
Waarom zou je een stadswandeling moeten doen?
“Omdat je de mooiste plekjes en verhalen leert kennen. En omdat je de stad op een andere manier gaat zien.”
Anna vertelt met enthousiasme, energie en oprechte betrokkenheid. Ze gelooft dat je Gorinchem mag laten zien. Dat je er trots op mag zijn.
Even zitten, kijken en genieten
Haar tip voor bezoekers is simpel.
Pak een terras op de Grote Markt in de zomer. Wandel naar Buiten de Waterpoort. Of richting het Dalempoortje, waar stad en natuur samenkomen.
“Het is zó mooi hier,” zegt ze. “En er is zoveel te ontdekken.”
Voor Anna is gidsen dan ook geen werk. Het is ontspanning. Plezier. Een manier om haar passie te blijven delen.